in the PONS Dictionary
Staub <-[e]s, -e [o. Stäube]> [ʃtaup, pl ˈʃtɔybə] N m
1. Staub kein pl (Dreck):
Phrases:
I. staub·sau·gen <pp gestaubsaugt>, Staub sau·gen <pp Staub gesaugt> VB intr
II. staub·sau·gen <pp gestaubsaugt>, Staub sau·gen <pp Staub gesaugt> VB trans
- etw staubsaugen
-
| es | staubt |
|---|
| es | staubte |
|---|
| es | hat | gestaubt |
|---|
| es | hatte | gestaubt |
|---|
No example sentences available
Try using a different entry.