in the PONS Dictionary
sịnnen <sinnt, sann, gesonnen> [ˈzɪnən] VB intr form
2. sinnen alt (trachten nach):
- auf Vergeltung acc sinnen
-
Sịnn1 <‑[e]s, ‑e> [zɪn] N m meist pl
Sịnn2 <‑[e]s, no pl > [zɪn] N m
1. Sinn (Bedeutung):
2. Sinn (Zweck):
3. Sinn (Verständnis):
4. Sinn form (das Denken):
| ich | sinne |
|---|---|
| du | sinnst |
| er/sie/es | sinnt |
| wir | sinnen |
| ihr | sinnt |
| sie | sinnen |
| ich | sann |
|---|---|
| du | sannst |
| er/sie/es | sann |
| wir | sannen |
| ihr | sannt |
| sie | sannen |
| ich | habe | gesonnen |
|---|---|---|
| du | hast | gesonnen |
| er/sie/es | hat | gesonnen |
| wir | haben | gesonnen |
| ihr | habt | gesonnen |
| sie | haben | gesonnen |
| ich | hatte | gesonnen |
|---|---|---|
| du | hattest | gesonnen |
| er/sie/es | hatte | gesonnen |
| wir | hatten | gesonnen |
| ihr | hattet | gesonnen |
| sie | hatten | gesonnen |