in the PONS Dictionary
fọrt|fallen VB intr irr +sein
fortfallen → wegfallen
See also
wẹg|fallen VB intr irr +sein
1. wegfallen (ausgelassen werden):
| ich | falle | fort |
|---|---|---|
| du | fällst | fort |
| er/sie/es | fällt | fort |
| wir | fallen | fort |
| ihr | fallt | fort |
| sie | fallen | fort |
| ich | fiel | fort |
|---|---|---|
| du | fielst | fort |
| er/sie/es | fiel | fort |
| wir | fielen | fort |
| ihr | fielt | fort |
| sie | fielen | fort |
| ich | bin | fortgefallen |
|---|---|---|
| du | bist | fortgefallen |
| er/sie/es | ist | fortgefallen |
| wir | sind | fortgefallen |
| ihr | seid | fortgefallen |
| sie | sind | fortgefallen |
| ich | war | fortgefallen |
|---|---|---|
| du | warst | fortgefallen |
| er/sie/es | war | fortgefallen |
| wir | waren | fortgefallen |
| ihr | wart | fortgefallen |
| sie | waren | fortgefallen |
No example sentences available
Try using a different entry.