in the PONS Dictionary
kạnnte [ˈkantə] VB trans
kannte imp von kennen
See also
kẹnnen <kennt, kannte, gekannt> [ˈkɛnən] VB trans
1. kennen (mit jdm/etw bekannt sein):
2. kennen (mit jdm/etw bekannt werden):
Kạndis <‑, no pl > [ˈkandɪs] N m, Kạndiszucker [ˈkandɪstsʊkɐ] N m <‑s, no pl >
Kano̱ne <‑, ‑n> [kaˈnoːnə] N f
| ich | kante |
|---|---|
| du | kantest |
| er/sie/es | kantet |
| wir | kanten |
| ihr | kantet |
| sie | kanten |
| ich | kantete |
|---|---|
| du | kantetest |
| er/sie/es | kantete |
| wir | kanteten |
| ihr | kantetet |
| sie | kanteten |
| ich | habe | gekantet |
|---|---|---|
| du | hast | gekantet |
| er/sie/es | hat | gekantet |
| wir | haben | gekantet |
| ihr | habt | gekantet |
| sie | haben | gekantet |
| ich | hatte | gekantet |
|---|---|---|
| du | hattest | gekantet |
| er/sie/es | hatte | gekantet |
| wir | hatten | gekantet |
| ihr | hattet | gekantet |
| sie | hatten | gekantet |