in the PONS Dictionary
I. scha̱u̱feln VB intr
- schaufeln
-
Scha̱u̱fel <‑, ‑n> [ˈʃaʊfəl] N f
1. Schaufel (Werkzeug):
| ich | schaufle / schaufele |
|---|---|
| du | schaufelst |
| er/sie/es | schaufelt |
| wir | schaufeln |
| ihr | schaufelt |
| sie | schaufeln |
| ich | schaufelte |
|---|---|
| du | schaufeltest |
| er/sie/es | schaufelte |
| wir | schaufelten |
| ihr | schaufeltet |
| sie | schaufelten |
| ich | habe | geschaufelt |
|---|---|---|
| du | hast | geschaufelt |
| er/sie/es | hat | geschaufelt |
| wir | haben | geschaufelt |
| ihr | habt | geschaufelt |
| sie | haben | geschaufelt |
| ich | hatte | geschaufelt |
|---|---|---|
| du | hattest | geschaufelt |
| er/sie/es | hatte | geschaufelt |
| wir | hatten | geschaufelt |
| ihr | hattet | geschaufelt |
| sie | hatten | geschaufelt |