in the PONS Dictionary
brannte [ˈbrantə]
brannte 1. u 3. pers sing imp von brennen
See also
I. brennen [ˈbrɛnən] VB intr brennt, brannte, gebrannt
1. brennen (in Flammen):
2. brennen (Licht):
I. brennen [ˈbrɛnən] VB intr brennt, brannte, gebrannt
1. brennen (in Flammen):
2. brennen (Licht):
| ich | brenne |
|---|---|
| du | brennst |
| er/sie/es | brennt |
| wir | brennen |
| ihr | brennt |
| sie | brennen |
| ich | brannte |
|---|---|
| du | branntest |
| er/sie/es | brannte |
| wir | brannten |
| ihr | branntet |
| sie | brannten |
| ich | habe | gebrannt |
|---|---|---|
| du | hast | gebrannt |
| er/sie/es | hat | gebrannt |
| wir | haben | gebrannt |
| ihr | habt | gebrannt |
| sie | haben | gebrannt |
| ich | hatte | gebrannt |
|---|---|---|
| du | hattest | gebrannt |
| er/sie/es | hatte | gebrannt |
| wir | hatten | gebrannt |
| ihr | hattet | gebrannt |
| sie | hatten | gebrannt |
No example sentences available
Try using a different entry.