in the PONS Dictionary
I. kuppeln [ˈkʊpəln] VB intr
1. kuppeln (sich als Kuppler(in) betätigen):
2. kuppeln LAW:
- kuppeln
- сво́дничать imperf
3. kuppeln AUTO:
- kuppeln
-
- kuppeln
-
| ich | kupple / kuppele |
|---|---|
| du | kuppelst |
| er/sie/es | kuppelt |
| wir | kuppeln |
| ihr | kuppelt |
| sie | kuppeln |
| ich | kuppelte |
|---|---|
| du | kuppeltest |
| er/sie/es | kuppelte |
| wir | kuppelten |
| ihr | kuppeltet |
| sie | kuppelten |
| ich | habe | gekuppelt |
|---|---|---|
| du | hast | gekuppelt |
| er/sie/es | hat | gekuppelt |
| wir | haben | gekuppelt |
| ihr | habt | gekuppelt |
| sie | haben | gekuppelt |
| ich | hatte | gekuppelt |
|---|---|---|
| du | hattest | gekuppelt |
| er/sie/es | hatte | gekuppelt |
| wir | hatten | gekuppelt |
| ihr | hattet | gekuppelt |
| sie | hatten | gekuppelt |
No example sentences available
Try using a different entry.