in the PONS Dictionary
miseror <miserārī> (miser)
miserātiō <ōnis> f (miseror)
2. meton.
miserēscit <me> auch unpers.
-
- [ mei ]
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | miserātiō | miserātiōnēs |
| Genitive | miserātiōnis | miserātiōnum |
| Dative | miserātiōnī | miserātiōnibus |
| Accusative | miserātiōnem | miserātiōnēs |
| Ablative | miserātiōne | miserātiōnibus |
| miseror |
|---|
| miserāris |
| miserātur |
| miserāmur |
| miserāminī |
| miserantur |
| miserer |
|---|
| miserēris |
| miserētur |
| miserēmur |
| miserēminī |
| miserentur |
| miserābar |
|---|
| miserābāris |
| miserābātur |
| miserābāmur |
| miserābāminī |
| miserābantur |
| miserārer |
|---|
| miserārēris |
| miserārētur |
| miserārēmur |
| miserārēminī |
| miserārentur |