in the PONS Dictionary
I. argūmentor <argūmentārī> (argumentum) VERB intr
II. argūmentor <argūmentārī> (argumentum) VERB trans
| argūmentor |
|---|
| argūmentāris |
| argūmentātur |
| argūmentāmur |
| argūmentāminī |
| argūmentantur |
| argūmenter |
|---|
| argūmentēris |
| argūmentētur |
| argūmentēmur |
| argūmentēminī |
| argūmententur |
| argūmentābar |
|---|
| argūmentābāris |
| argūmentābātur |
| argūmentābāmur |
| argūmentābāminī |
| argūmentābantur |
| argūmentārer |
|---|
| argūmentārēris |
| argūmentārētur |
| argūmentārēmur |
| argūmentārēminī |
| argūmentārentur |
No example sentences available
Try using a different entry.
Browse the dictionary
- Argius
- Argivi
- Argivus
- Argo
- Argolicus
- argumentari
- argumentatio
- argumentor
- argumentosus
- argumentum
- arguo