in the PONS Dictionary
astipulātor <ōris> m (astipulor)
1. JUR
- astipulator
-
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | astipulātor | astipulātorēs |
| Genitive | astipulātōris | astipulātorum |
| Dative | astipulātorī | astipulātoribus |
| Accusative | astipulātorem | astipulātorēs |
| Ablative | astipulātore | astipulātoribus |