in the PONS Dictionary
concubitus <ūs> m (concumbo)
1. poet
- concubitus
- das Sichniederlegen (bes. zu Tisch)
2.
a.
- concubitus
-
b.
- concubitus
- Begattung (der Tiere)
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | concubitus | concubitūs |
| Genitive | concubitūs | concubituum |
| Dative | concubituī | concubitibus |
| Accusative | concubitum | concubitūs |
| Ablative | concubitū | concubitibus |
No example sentences available
Try using a different entry.