in the PONS Dictionary
con-graecō <graecāre> (u. con-graecor, graecārī) Plaut.
| congraecō |
|---|
| congraecās |
| congraecat |
| congraecāmus |
| congraecātis |
| congraecant |
| congraecem |
|---|
| congraecēs |
| congraecet |
| congraecēmus |
| congraecētis |
| congraecent |
| congraecābam |
|---|
| congraecābās |
| congraecābat |
| congraecābāmus |
| congraecābātis |
| congraecābant |
| congraecārem |
|---|
| congraecārēs |
| congraecāret |
| congraecārēmus |
| congraecārētis |
| congraecārent |
No example sentences available
Try using a different entry.