in the PONS Dictionary
cōnsilior <cōnsiliārī> (consilium)
1.
- consilior
-
| cōnsilior |
|---|
| cōnsiliāris |
| cōnsiliātur |
| cōnsiliāmur |
| cōnsiliāminī |
| cōnsiliantur |
| cōnsilier |
|---|
| cōnsiliēris |
| cōnsiliētur |
| cōnsiliēmur |
| cōnsiliēminī |
| cōnsilientur |
| cōnsiliābar |
|---|
| cōnsiliābāris |
| cōnsiliābātur |
| cōnsiliābāmur |
| cōnsiliābāminī |
| cōnsiliābantur |
| cōnsiliārer |
|---|
| cōnsiliārēris |
| cōnsiliārētur |
| cōnsiliārēmur |
| cōnsiliārēminī |
| cōnsiliārentur |
No example sentences available
Try using a different entry.