in the PONS Dictionary
dē-spērō <spērāre>
See also
I. dēspērātus <a, um> P. Adj. zu despero
1.
2.
II. dēspērātus <-ī, ōrum> SUBST m
dēspēranter ADV (desperans v. despero)
| dēspērō |
|---|
| dēspērās |
| dēspērat |
| dēspērāmus |
| dēspērātis |
| dēspērant |
| dēspērem |
|---|
| dēspērēs |
| dēspēret |
| dēspērēmus |
| dēspērētis |
| dēspērent |
| dēspērābam |
|---|
| dēspērābās |
| dēspērābat |
| dēspērābāmus |
| dēspērābātis |
| dēspērābant |
| dēspērārem |
|---|
| dēspērārēs |
| dēspērāret |
| dēspērārēmus |
| dēspērārētis |
| dēspērārent |
No example sentences available
Try using a different entry.