in the PONS Dictionary
dīmidiātus <a, um> (dimidium)
timiditās <ātis> f (timidus)
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | dīmidia | dīmidiae |
| Genitive | dīmidiae | dīmidiārum |
| Dative | dīmidiae | dīmidiīs |
| Accusative | dīmidiam | dīmidiās |
| Ablative | dīmidiā | dīmidiīs |
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | dīmidium | dīmidia |
| Genitive | dīmidiī | dīmidiōrum |
| Dative | dīmidiō | dīmidiīs |
| Accusative | dīmidium | dīmidia |
| Ablative | dīmidiō | dīmidiīs |
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | timiditās | timiditātēs |
| Genitive | timiditātis | timiditātum |
| Dative | timiditātī | timiditātibus |
| Accusative | timiditātem | timiditātēs |
| Ablative | timiditāte | timiditātibus |