in the PONS Dictionary
dis-putō <putāre>
1.
| disputō |
|---|
| disputās |
| disputat |
| disputāmus |
| disputātis |
| disputant |
| disputem |
|---|
| disputēs |
| disputet |
| disputēmus |
| disputētis |
| disputent |
| disputābam |
|---|
| disputābās |
| disputābat |
| disputābāmus |
| disputābātis |
| disputābant |
| disputārem |
|---|
| disputārēs |
| disputāret |
| disputārēmus |
| disputārētis |
| disputārent |
Examples from the PONS Dictionary (editorially verified)
- causam copiosissime disputare