in the PONS Dictionary
distīnctus1 <ūs> m (distinguo) Tac.
- distinctus
-
distīnctus2 <a, um> P. Adj. m. Komp zu distinguo
1.
- distinctus
-
2.
- distinctus
-
3. (v. Rede u. Redner)
- distinctus
-
4.
- distinctus
-
See also
di-stinguō <stinguere, stīnxī, stīnctum>
1.
2.
3.
4.
6. Suet. GRAM
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | distīnctus | distīnctūs |
| Genitive | distīnctūs | distīnctuum |
| Dative | distīnctuī | distīnctibus |
| Accusative | distīnctum | distīnctūs |
| Ablative | distīnctū | distīnctibus |