in the PONS Dictionary
ē-maneō <ēmanēre, ēmānsī, ēmānsum> Sen.
| ēmanēō |
|---|
| ēmanēs |
| ēmanēt |
| ēmanēmus |
| ēmanētis |
| ēmanēnt |
| ēmanēam |
|---|
| ēmanēās |
| ēmanēat |
| ēmanēāmus |
| ēmanēātis |
| ēmanēant |
| ēmanēbam |
|---|
| ēmanēbās |
| ēmanēbat |
| ēmanēbāmus |
| ēmanēbātis |
| ēmanēbant |
| ēmanērem |
|---|
| ēmanērēs |
| ēmanēret |
| ēmanērēmus |
| ēmanērētis |
| ēmanērent |