in the PONS Dictionary
ēminātiō <ōnis> f (eminor) Plaut.
- eminatio
-
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | ēminātiō | ēminātiōnēs |
| Genitive | ēminātiōnis | ēminātiōnum |
| Dative | ēminātiōnī | ēminātiōnibus |
| Accusative | ēminātiōnem | ēminātiōnēs |
| Ablative | ēminātiōne | ēminātiōnibus |