in the PONS Dictionary
I. iaculor <iaculārī> (iaculum) VERB intr
II. iaculor <iaculārī> (iaculum) VERB trans poet; nachkl.
1.
2.
| iaculor |
|---|
| iaculāris |
| iaculātur |
| iaculāmur |
| iaculāminī |
| iaculantur |
| iaculer |
|---|
| iaculēris |
| iaculētur |
| iaculēmur |
| iaculēminī |
| iaculentur |
| iaculābar |
|---|
| iaculābāris |
| iaculābātur |
| iaculābāmur |
| iaculābāminī |
| iaculābantur |
| iaculārer |
|---|
| iaculārēris |
| iaculārētur |
| iaculārēmur |
| iaculārēminī |
| iaculārentur |
No example sentences available
Try using a different entry.