in the PONS Dictionary
il-lūminō <lūmināre> (lumen)
1.
- ab eo (sole) luna illuminata Cic.
2. übtr
| illūminō |
|---|
| illūminās |
| illūminat |
| illūmināmus |
| illūminātis |
| illūminant |
| illūminem |
|---|
| illūminēs |
| illūminet |
| illūminēmus |
| illūminētis |
| illūminent |
| illūminābam |
|---|
| illūminābās |
| illūminābat |
| illūminābāmus |
| illūminābātis |
| illūminābant |
| illūminārem |
|---|
| illūminārēs |
| illūmināret |
| illūminārēmus |
| illūminārētis |
| illūminārent |
No example sentences available
Try using a different entry.