in the PONS Dictionary
I. imperitō <imperitāre> Intens. v. impero VERB intr (m. Dat)
- imperito
-
II. imperitō <imperitāre> Intens. v. impero VERB trans
See also
im-perō <perāre> (in-¹ u. paro¹)
1.
2. (m. Dat)
| imperitō |
|---|
| imperitās |
| imperitat |
| imperitāmus |
| imperitātis |
| imperitant |
| imperitem |
|---|
| imperitēs |
| imperitet |
| imperitēmus |
| imperitētis |
| imperitent |
| imperitābam |
|---|
| imperitābās |
| imperitābat |
| imperitābāmus |
| imperitābātis |
| imperitābant |
| imperitārem |
|---|
| imperitārēs |
| imperitāret |
| imperitārēmus |
| imperitārētis |
| imperitārent |
No example sentences available
Try using a different entry.