in the PONS Dictionary
īnsidiātor <ōris> m (insidior)
1.
- insidiator
-
2. Hor.
- insidiator
-
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | īnsidiātor | īnsidiātorēs |
| Genitive | īnsidiātōris | īnsidiātorum |
| Dative | īnsidiātorī | īnsidiātoribus |
| Accusative | īnsidiātorem | īnsidiātorēs |
| Ablative | īnsidiātore | īnsidiātoribus |