in the PONS Dictionary
irrītātiō <ōnis> f (irrito¹)
2.
- irritatio
-
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | irrītātiō | irrītātiōnēs |
| Genitive | irrītātiōnis | irrītātiōnum |
| Dative | irrītātiōnī | irrītātiōnibus |
| Accusative | irrītātiōnem | irrītātiōnēs |
| Ablative | irrītātiōne | irrītātiōnibus |