in the PONS Dictionary
praecursor <ōris> m (praecurro)
1. (Vorläufer)
a. Plin.
- praecursor
-
b.
- praecursor
-
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | praecursor | praecursorēs |
| Genitive | praecursōris | praecursorum |
| Dative | praecursorī | praecursoribus |
| Accusative | praecursorem | praecursorēs |
| Ablative | praecursore | praecursoribus |
No example sentences available
Try using a different entry.