in the PONS Dictionary
prō-scindō <scindere, scidī, scissum> poet; nachkl.
2. meton.
3. übtr
| prōscindō |
|---|
| prōscindis |
| prōscindit |
| prōscindimus |
| prōscinditis |
| prōscindunt |
| prōscindam |
|---|
| prōscindās |
| prōscindat |
| prōscindāmus |
| prōscindātis |
| prōscindant |
| prōscindebam |
|---|
| prōscindebās |
| prōscindebat |
| prōscindebāmus |
| prōscindebātis |
| prōscindebant |
| prōscinderem |
|---|
| prōscinderēs |
| prōscinderet |
| prōscinderēmus |
| prōscinderētis |
| prōscinderent |
No example sentences available
Try using a different entry.