in the PONS Dictionary
suc-currō <currere, currī, cursum> (sub)
1. (abs.)
2.
3. (einem Übel)
- succurro
-
| succurrō |
|---|
| succurris |
| succurrit |
| succurrimus |
| succurritis |
| succurrunt |
| succurram |
|---|
| succurrās |
| succurrat |
| succurrāmus |
| succurrātis |
| succurrant |
| succurrebam |
|---|
| succurrebās |
| succurrebat |
| succurrebāmus |
| succurrebātis |
| succurrebant |
| succurrerem |
|---|
| succurrerēs |
| succurreret |
| succurrerēmus |
| succurrerētis |
| succurrerent |