in the PONS Dictionary
I. argumentar [arɣumen̩ˈtar] VB intr
- argumentar
-
II. argumentar [arɣumen̩ˈtar] VB trans
1. argumentar (basar):
2. argumentar (argüir, alegar):
- argumentar
-
- argumentar
-
| yo | argumento |
|---|---|
| tú | argumentas |
| él/ella/usted | argumenta |
| nosotros/nosotras | argumentamos |
| vosotros/vosotras | argumentáis |
| ellos/ellas/ustedes | argumentan |
| yo | argumentaba |
|---|---|
| tú | argumentabas |
| él/ella/usted | argumentaba |
| nosotros/nosotras | argumentábamos |
| vosotros/vosotras | argumentabais |
| ellos/ellas/ustedes | argumentaban |
| yo | argumenté |
|---|---|
| tú | argumentaste |
| él/ella/usted | argumentó |
| nosotros/nosotras | argumentamos |
| vosotros/vosotras | argumentasteis |
| ellos/ellas/ustedes | argumentaron |
| yo | argumentaré |
|---|---|
| tú | argumentarás |
| él/ella/usted | argumentará |
| nosotros/nosotras | argumentaremos |
| vosotros/vosotras | argumentaréis |
| ellos/ellas/ustedes | argumentarán |