in the PONS Dictionary
consonar <o → ue> [konsoˈnar] VB intr
1. consonar MUS:
- consonar liter
-
| yo | consueno |
|---|---|
| tú | consuenas |
| él/ella/usted | consuena |
| nosotros/nosotras | consonamos |
| vosotros/vosotras | consonáis |
| ellos/ellas/ustedes | consuenan |
| yo | consonaba |
|---|---|
| tú | consonabas |
| él/ella/usted | consonaba |
| nosotros/nosotras | consonábamos |
| vosotros/vosotras | consonabais |
| ellos/ellas/ustedes | consonaban |
| yo | consoné |
|---|---|
| tú | consonaste |
| él/ella/usted | consonó |
| nosotros/nosotras | consonamos |
| vosotros/vosotras | consonasteis |
| ellos/ellas/ustedes | consonaron |
| yo | consonaré |
|---|---|
| tú | consonarás |
| él/ella/usted | consonará |
| nosotros/nosotras | consonaremos |
| vosotros/vosotras | consonaréis |
| ellos/ellas/ustedes | consonarán |
No example sentences available
Try using a different entry.