in the PONS Dictionary
Wo̱hltat1 <‑, ‑en> N f
Wo̱hltat2 <‑, no pl > N f (Erleichterung)
- Wohltat
- ulga f
wo̱hl|tunOLD VB intr irr
wohltun → tun
See also
I. tu̱n <tut, tat, getan> [tuːn] VB trans
1. tun (machen):
3. tun inf (legen, stellen):
4. tun (antun):
5. tun inf (ausreichen):
II. tu̱n <tut, tat, getan> [tuːn] VB intr
1. tun (erledigen müssen):
2. tun inf (sich verhalten):
3. tun (wirken):
Phrases:
| ich | tue | wohl |
|---|---|---|
| du | tust | wohl |
| er/sie/es | tut | wohl |
| wir | tun | wohl |
| ihr | tut | wohl |
| sie | tun | wohl |
| ich | tat | wohl |
|---|---|---|
| du | tatest / tatst | wohl |
| er/sie/es | tat | wohl |
| wir | taten | wohl |
| ihr | tatet | wohl |
| sie | taten | wohl |
| ich | habe | wohlgetan |
|---|---|---|
| du | hast | wohlgetan |
| er/sie/es | hat | wohlgetan |
| wir | haben | wohlgetan |
| ihr | habt | wohlgetan |
| sie | haben | wohlgetan |
| ich | hatte | wohlgetan |
|---|---|---|
| du | hattest | wohlgetan |
| er/sie/es | hatte | wohlgetan |
| wir | hatten | wohlgetan |
| ihr | hattet | wohlgetan |
| sie | hatten | wohlgetan |