in the PONS Dictionary
muss [mʊs], mußOLD
muss 3. pres von müssen
See also
müssen2 <muss, musste, gemusst> VB intr
müssen1 <muss, musste, müssen> [ˈmʏsən] VB trans (Modalverb)
1. müssen:
2. müssen (Notwendigkeit):
3. müssen (Vermutung):
heraus|müssen irreg VB intr inf
fort|müssen VB intr irreg
1. fortmüssen (weggehen müssen):
weg|müssen irreg VB intr inf
2. wegmüssen (weggebracht werden müssen):
durch|müssen irreg VB intr inf
1. durchmüssen (durchgelangen):
2. durchmüssen (durchmachen):
Mussehe, Muss-Ehe [ˈmʊsʔe:ə] N f <-, -n> inf
Mussbestimmung, Muss-Bestimmung N f <-, -en>
Mussheirat, Muss-Heirat N f <-, -en> inf
| ich | muss | heraus |
|---|---|---|
| du | musst | heraus |
| er/sie/es | muss | heraus |
| wir | müssen | heraus |
| ihr | müsst | heraus |
| sie | müssen | heraus |
| ich | musste | heraus |
|---|---|---|
| du | musstest | heraus |
| er/sie/es | musste | heraus |
| wir | mussten | heraus |
| ihr | musstet | heraus |
| sie | mussten | heraus |
| ich | habe | herausgemusst |
|---|---|---|
| du | hast | herausgemusst |
| er/sie/es | hat | herausgemusst |
| wir | haben | herausgemusst |
| ihr | habt | herausgemusst |
| sie | haben | herausgemusst |
| ich | hatte | herausgemusst |
|---|---|---|
| du | hattest | herausgemusst |
| er/sie/es | hatte | herausgemusst |
| wir | hatten | herausgemusst |
| ihr | hattet | herausgemusst |
| sie | hatten | herausgemusst |