in the PONS Dictionary
con-vīcium <ī> nt (aus convocium < con u. vox)
1.
3.
- convicium
-
4.
5. Ov. meton.
- convicium
-
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | con-vīcium | con-vīcia |
| Genitive | con-vīciī | con-vīciōrum |
| Dative | con-vīciō | con-vīciīs |
| Accusative | con-vīcium | con-vīcia |
| Ablative | con-vīciō | con-vīciīs |