in the PONS Dictionary
disiūnctiō <ōnis> f (disiungo)
2.
3. (in der Dialektik)
4. RHET
disiūnctus, dīiūnctus <a, um> P. Adj. zu disiungo
1.
2. übtr
3. DIAL
4. RHET
See also
dis-iungō, dī-iungō <iungere, iūnxī, iūnctum>
1.
2.
dispūnctiō <ōnis> f (dispungo) spätlat
disiunctura <ae> f (Auto)
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | disiūnctiō | disiūnctiōnēs |
| Genitive | disiūnctiōnis | disiūnctiōnum |
| Dative | disiūnctiōnī | disiūnctiōnibus |
| Accusative | disiūnctiōnem | disiūnctiōnēs |
| Ablative | disiūnctiōne | disiūnctiōnibus |
No example sentences available
Try using a different entry.