in the PONS Dictionary
dispectus1 <ūs> m (dispicio) Sen.
- dispectus
-
dispectus2
P. P. P. v. dispicio
See also
di-spiciō <spicere, spexī, spectum> (specio)
1.
2. Lucr.; Plaut.
4.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | dispectus | dispectūs |
| Genitive | dispectūs | dispectuum |
| Dative | dispectuī | dispectibus |
| Accusative | dispectum | dispectūs |
| Ablative | dispectū | dispectibus |
No example sentences available
Try using a different entry.