in the PONS Dictionary
I. tragar <g → gu> [traˈɣar] VB trans
1. tragar (comida, bebida):
2. tragar (devorar):
3. tragar (agua, tierra):
5. tragar inf (soportar):
6. tragar inf (crítica):
7. tragar (consumir):
8. tragar inf (no vender):
II. tragar <g → gu> [traˈɣar] VB intr
III. tragar <g → gu> [traˈɣar] VB refl tragarse
2. tragar inf (acabar, aguantar algo):
3. tragar inf (enamorarse):
| yo | trago |
|---|---|
| tú | tragas |
| él/ella/usted | traga |
| nosotros/nosotras | tragamos |
| vosotros/vosotras | tragáis |
| ellos/ellas/ustedes | tragan |
| yo | tragaba |
|---|---|
| tú | tragabas |
| él/ella/usted | tragaba |
| nosotros/nosotras | tragábamos |
| vosotros/vosotras | tragabais |
| ellos/ellas/ustedes | tragaban |
| yo | tragué |
|---|---|
| tú | tragaste |
| él/ella/usted | tragó |
| nosotros/nosotras | tragamos |
| vosotros/vosotras | tragasteis |
| ellos/ellas/ustedes | tragaron |
| yo | tragaré |
|---|---|
| tú | tragarás |
| él/ella/usted | tragará |
| nosotros/nosotras | tragaremos |
| vosotros/vosotras | tragaréis |
| ellos/ellas/ustedes | tragarán |