in the PONS Dictionary
con-vincō <vincere, vīcī, victum>
1.
2.
con-vīcium <ī> nt (aus convocium < con u. vox)
1.
3.
4.
5. Ov. meton.
convīctiō <ōnis> f (convivo)
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | con-vīcium | con-vīcia |
| Genitive | con-vīciī | con-vīciōrum |
| Dative | con-vīciō | con-vīciīs |
| Accusative | con-vīcium | con-vīcia |
| Ablative | con-vīciō | con-vīciīs |
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | convīctiō | convīctiōnēs |
| Genitive | convīctiōnis | convīctiōnum |
| Dative | convīctiōnī | convīctiōnibus |
| Accusative | convīctiōnem | convīctiōnēs |
| Ablative | convīctiōne | convīctiōnibus |
| convincō |
|---|
| convincis |
| convincit |
| convincimus |
| convincitis |
| convincunt |
| convincam |
|---|
| convincās |
| convincat |
| convincāmus |
| convincātis |
| convincant |
| convincebam |
|---|
| convincebās |
| convincebat |
| convincebāmus |
| convincebātis |
| convincebant |
| convincerem |
|---|
| convincerēs |
| convinceret |
| convincerēmus |
| convincerētis |
| convincerent |
No example sentences available
Try using a different entry.